ناصر خسرو
روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست
وز بهر طمع بال و پر خویش بیاراست
بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت
امروز همه روی زمین زیر پر ماست
گر اوج بگیرم بپرم از نظر شید
می بینم اگر ذره ای اندر تک دریاست
گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد
جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست
بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید
بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست
ناگه ز کمین گاه یکی سخت کمانی
تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست
بر بال عقاب آمد آن تیر جگر دوز
وز ابر سر او را به سوی خاک فرو کاست
بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی
و آنگاه پر خویش کشید از چپ و از راست
گفتا عجب است اینکه زچوب است و ز آهن
این تیزی و تندی پریدنش کجا خاست
زی تیر نگه کرد و پر خویش بر او دید
گفتا زکه نالیم که از ماست که بر ماست
حجت!تو منی را از سر خویش بدر کن
بنگر به عقابی که منی کرد چه ها خواست
روحش شاد و روانش قرین رحت باد
+ نوشته شده در جمعه 28 اسفند1388ساعت 1:47 بعد از ظهر توسط Admin
|
